Daar stond ik dan, met mijn kleren drijfnat langs de gracht.

Wat begon als verliefdheid eindigde in een aanslag op mijn lijf en mijn leven.

Daarna wilde ik weg uit mijn omgeving…. even weg van alles.

Uit wanhoop sprong ik in de gracht

Vanuit wanhoop was ik erin gesprongen, niet omdat ik dood wilde, ik wist het gewoon allemaal niet meer. 

Herken je dat gevoel van onmacht, wanhoop?

Dat gevoel dat je het allemaal gewoon niet meer weet?

Na een miskraam, een verbroken relatie, het verliezen van mijn baan en mijn dagelijkse routine* verloor ik ook na het springen in de gracht ook het vertrouwen in mijn “brandweerfamilie” . Dit alles maakte mij wanhopig, machteloos en onzeker.

* het onvoorwaardelijk helpen van een “slachtoffer” met diverse kinderen van verschillende vrouwen, een financieel failliet bedrijf, alcoholist en narcist met hartproblemen.

Zijn mensen teleurgesteld in je, ben je al zo vaak gewaarschuwd en nu voelt het of ze je laten vallen, of dat het je eigen schuld is. Je schaamt je misschien wel en nu wil je gewoon even weg uit je omgeving. 

Ik voelde me destijds ook alleen, eenzaam, bang en ongelofelijk machteloos.

Mijn ouders waren boos, verdrietig en ik denk ook bang. Nu ik zelf moeder ben begrijp ik hun angst en verdriet nog beter, ook zij voelden zich machteloos.

Bij de brandweer voelde het of ik uit “mijn familie” was verstoten. De brandweer was destijds echt alles voor mij, tenminste voor mijn relatie met die ene man.

Ik wilde weg van alles. Ik zocht naar opties op het internet…maar ik vond niks. Er moest toch een plek zijn waar dit mogelijk was?

Gewoon even weg en een bed op te slapen, maar geen hotel of zo wel bij iemand.

Ik vertellen wat ik had meegemaakt. Ik wilde gehoord en gezien worden. 

Ik vond destijds een plek, ik had geluk dat iemand mij wilde opvangen…

De keuze “Even weg van alles” veranderde mijn leven.

Nu ruim 15 jaar later, wil ik er zijn voor jonge vrouwen die dit gevoel van onmacht en machteloosheid herkennen in hun leven.

Bij mij ben je welkom!