Wat begon als verliefdheid eindigde in een aanslag op mijn lijf en mijn leven.

Daar stond ik dan, met mijn kleren, drijfnat langs de gracht.

Vanuit wanhoop was ik erin gesprongen, niet omdat ik dood wilde, ik wist het 

gewoon allemaal niet meer. 

Herken je dat gevoel van onmacht, wanhoop?

Dat gevoel dat je het allemaal gewoon niet meer weet?

Mensen zijn teleurgesteld in je, je bent al zo vaak gewaarschuwd.

Nu voelt het of ze je laten vallen, of dat het je eigen schuld is.

Je schaamt je misschien wel en nu wil je gewoon even weg uit je omgeving. 

Ik voelde me destijds ook alleen, eenzaam, bang en ongelofelijk machteloos.

Mijn ouders waren boos, verdrietig en ik denk ook bang, nu ik zelf moeder ben begrijp ik hun angst en verdriet nog beter, ook zei voelde zich machteloos. Bij de brandweer voelde het of ik uit “mijn familie” was verstoten. De brandweer was destijds echt alles voor mij, tenminste voor mijn relatie met die ene man.

Ik wilde weg van alles.

Ik zocht naar opties op het internet…maar ik vond niks.

Ik wilde gewoon weg, een bed om te slapen, wat structuur in de dag en mijn verhaal delen, vertellen wat ik had meegemaakt. Ik wilde gehoord en gezien worden. 

Ik mocht kiezen; naar een vriendin van mijn moeder of een tante van mijn moeder.

Ik koos voor het laatste en deze keuze veranderde mijn leven.

Nu ruim 15 jaar later, wil ik er zijn voor jonge vrouwen die dit gevoel van onmacht en machteloosheid herkennen in hun leven.

Bij ons ben je welkom!